Koło Żywego Różańca

Ks. Jan Klinkowski
Tajemnice światła Różańca świętego

Światłość w Starym Testamencie

W literaturze żydowskiej termin światłość odnoszono do Izraela, Jerozolimy, patriarchów, Mesjasza, Boga, sławnych rabinów i Prawa. Prorok Izajasz ukazuje Jerozolimę jako światło dla narodów (Iz 60,1-3.19). Prawo jest światłością życia: “bo lampą jest nakaz, światłem Prawo” (Prz 6,23). Podobnie wyraża się autor Ps 119: “Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce”(Ps 119,105). Zna również tę interpretację autor Księgi Mądrości mówiąc: “Dałeś przed nami słup ognisty jako przewodnika na nieznanej drodze” (Mdr 18,3) i następnie dodaje: “przez których świat miał otrzymać niezniszczalne światło Prawa” (Mdr 18,4). Autor Księgi Mądrości porównuje również mądrość z światłością, która wyprowadziła naród wybrany z niewoli egipskiej (Mdr 10,17). W tym przypadku Mądrość przypomina słup ognisty, który prowadził naród wybrany przez pustynię, a więc samego Boga (Wj 13,21-22). Egipcjanie pozostali w ciemności ponieważ nie przyjęli światłości i w ten sposób: “poraziła ich też ślepota”. Ciemność dla autora Księgi Mądrości to przestrzeń w której nie przyjęto Prawa. U proroka DeuteroIzajasza światłość stała się formą wyrażającą ideę uniwersalizmu, otwierającą drogę do spotkania Boga przez pogan: “Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż na krańce ziemi”(Iz 49,6).

Światłość w literaturze międzytestamentalnej

Wspólnota z Qumran w szczególny sposób uwypuklała dwie przeciwstawne drogi życia ludzkiego. Drogą światłości podążają wszyscy czyniący dobro, na drogę ciemności chodzą czyniący zło. Dualizm przenika cały świat, ale ostatecznie pozostaje pod ścisłym nadzorem Boga. Między synami światłości i ciemności toczy się nieustanna walka, która zakończy się, gdy Bóg przybędzie na sąd ostateczny i przyzna zwycięstwo synom światłości. Synowie światłości powinni być zawsze gotowi do ostatecznej eschatologicznej walki z synami ciemności, z wojskami Beliala (1QM). Przychodzący Mesjasz będzie “światłem narodów i nadzieją tych, którzy smucą się w sercach swoich”(1Hen 48,4).

Światłość w Nowym Testamencie

W Ewangelii Jana Jezus przedstawia się nam jako światłość świata: “Ja jestem światłością świata (8,12)”. Jezus słowa te wypowiedział w czasie Święta Namiotów podczas którego wspominano wędrówkę narodu wybranego przez pustynię do ziemi obiecanej. Na pamiątkę słupa ognistego, który prowadził ich przez pustynię zapalano w Świątyni Jerozolimskiej świeczniki. To światło nie tylko przypominało wędrówkę przez pustynię, ale uświadamiało również, że naród ciągle prowadzony jest przez Boga. Tą światłością dla Izraelitów była Tora (Prawo). Kto żył według prawa ten podążał za światłością. Jezus wypowiadając słowa: “Ja jestem światłością świata” uświadamia wszystkim, że czas Tory jako światłości już się zakończył, a od tej chwili On i Jego Ewangelia stają się światłością świata i prowadzą do nowej ziemi obiecanej, którą jest rzeczywistość nieba.
Święty Mateusz w Kazaniu na Górze przytacza słowa Jezusa skierowane do uczniów: “Wy jesteście światłem świata” (Mt 5,14). Kto zatem podąża drogą błogosławieństw staje się dla świata znakiem obecności Boga pośród ludzi i może być nazwany światłością świata. Wypełnianie zasad Ewangelii sprawia, że to my stajemy się przewodnikami dla innych ludzi w drodze do nieba.

Tajemnice Światła

  1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
    Na początku publicznej działalności Jezusa uczestniczymy w Jego chrzcie. To wydarzenie uświadamia nam, że Bóg wysłał swojego Syna, aby On rozpoczął dzieło zbawienia świata. “W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.” (Mk 1,9-11). Staliśmy się świadkami chrztu Jezusa w Jordanie i objawienia relacji synostwa Jezusa wobec Ojca. Wydarzenie chrztu Jezusa przypomina również nasz chrzest poprzez który staliśmy się dziećmi Bożymi i rozpoczęło się nasze zbawienie. Jako dzieci Boże jesteśmy wezwani do posłuszeństwa naszemu Ojcu, który jest w niebie. Posłuszeństwo to wyrażamy przez realizację w naszym życiu nauki zawartej w Ewangelii.
  2. Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej
    Zostaliśmy zaproszeni do Kany Galilejskiej na wesele, które odbywało się trzeciego dnia. W Starym Testamencie trzeci dzień oznacza decydujący, przełomowy moment w historii świętej. Trzeciego dnia dokonało się objawienie Boga na Synaju, gdzie naród wybrany otrzymał dekalog (Wj 19,10-20,21). Trzeciego dnia dokonała się zastępcza ofiara za życie Izaaka (Rdz 22,4). Trzeciego dnia od wyjścia z Egiptu w Mara Mojżesz dokonał cudu przemiany wód gorzkich w słodkie.
    W Kanie Galilejskiej stało sześć pustych stągwi przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń. Puste stągwie oznaczają że, skończył się czas rytualnych obmyć, które dla chrześcijanina nie będą miały znaczenia religijnego. Przypomina o tym również cyfra sześć symbolizująca niedoskonałość. Puste stągwie zostały napełnione wodą oznaczającą pierwszy etap naszego zbawienia zawarty wydarzeniu chrztu, w którym nastąpiło prawdziwe oczyszczenie z grzechów. Przemieniona woda w wino zapowiada czas działania łaski. Szczególnym miejscem uobecniania tej łaski stanie się Eucharystia.3. Głoszenie Królestwa Bożego i wezwanie do nawrócenia
    Chrześcijanin karmi się na co dzień słowem Bożym, które przemienia jego życie. Wezwanie Jana Chrzciciela: “Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 3,2) nie jest tylko aktem jednorazowym, ale zachętą do stałego przemieniania naszego życia i odwracania się od grzechu. Poznając naukę Jezusa Chrystusa o Królestwie Bożym możemy określić ile uczyniliśmy dobra wokół nas, ale również ile pozostało po nas zła. Sakrament spowiedzi pozwala nam zweryfikować nasze postępowanie i ponownie odzyskać łączność z Bogiem.4. Przemienienie na górze Tabor
    Zostaliśmy zaproszeni na górę Tabor wraz z wybranymi uczniami Piotrem, Jakubem i Janem. Jezus przemienił się wobec uczniów i ukazał się w światłości. Uczniowie jednoznacznie odczytali ten znak pragnąc postawić trzy namioty: jeden dla Jezusa, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. W Starym Testamencie funkcjonowało przekonanie, że Eliasz i Mojżesz są już w niebie. Zatem uczniowie w pragnieniu budowy namiotów wyrazili wiarę, że Jezus jest z rzeczywistości nieba. Gdy usłyszeli głos z obłoku: “To jest Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie” (Mt 17,5) upadli na twarz jak wspomina Ewangelista Mateusz. Gest upadku na twarz wśród Żydów był zarezerwowany tylko dla Boga, zatem uczniowie wyznali, że Jezus jest Bogiem. My również wielokrotnie uczestniczymy w wydarzeniu przemienienia ponieważ w każdym sakramencie poprzez rzeczywistość ziemską dotykamy przestrzeni nieba. Każdy sakrament jest taką górą Tabor w której objawia się nam Jezus i obdarowuje swoją łaską. Na górę Tabor można wejść tylko z wiarą, bez wiary będzie ona jedną z wielu gór na które wchodziliśmy, ale które nie przemieniły naszego życia.5. Ustanowienie Eucharystii
    Zbliżało się święto Paschy obchodzone na pamiątkę wyjścia z Egiptu. W czasie tego święta składano w świątyni Jerozolimskiej ofiarę z baranka. Krew baranków stawała się krwią zastępczą za życie pierworodnych, których Bóg uchronił od śmierci przy wyjściu z Egiptu. Spożywany w czasie wieczerzy paschalnej chleb niekwaszony przypominał, że gdy Izraelici opuszczali Egipt w pośpiechu nie zdążyli zakwasić ciasta na chleb. Spożywano również kielich z winem, który przypominał wyswobodzenie z Egiptu i był symbolem wybawienia i wolności Izraela. Jezus w kontekście wieczerzy paschalnej spotkał się z uczniami i “gdy jedli, wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: Bierzcie i jedzcie, to jest ciało moje. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26,26-28). Już za chwilę słowa te zrealizowały się w ofierze Jezusa na krzyżu, gdzie spoczęło ciało Jezusa i popłynęła Jego krew. Eucharystia uobecnia tę ofiarę, gdzie pod postaciami chleba i wina jest ciało i krew Pana Jezusa. Pełne uczestnictwo w Eucharystii wymaga złączenia się z ofiarą Jezusa w komunii. Jezus zapewnia nas, że “kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6,54-56).
    Tak jak do ziemskiego życia potrzebujemy pokarmu i jest nim chleb, tak również do życia wiecznego potrzebny jest nam pokarm i jest nim sam Jezus Chrystus, Jego ciało.

004 003 002